دیوان عدالت اداری

 

اصل 173 قانون اساسی مقرر کرده که به منظور رسیدگی به شکایات، تظلمات و اعتراضات مردم نسبت به مأمورین، واحدها یا آئین نامه های دولتی و احقاق حقوق آنها، دیوانی به نام دیوان عدالت اداری زیر نظر رییس قوه قضائیه تأسیس گردد.

نخستین قانون اساسی کشور ایران در تاریخ 14 ذیقعده ی 1324 هجری قمری به تصویب مجلس موسسان رسید. در تاریخ 29 شعبان 1325 هجری قمری متمم آن به تصویب رسید. و در اصل 26 این قانون تصریح شد که قوای مملکت ناشی از ملت است.

در اصل 71 قانون مذکور نشان می دهد که رسیدگی به تظلمات عمومی به طور کلی در صلاحیت قوه قضائیه قرار گرفته است. با پیروزی انقلاب اسلامی واضعین قانون اساسی با استفاده از تجارب تاریخی ضرورت نظارت قضایی بر اعمال دولت را به شرح اصول 170 و 173 مورد تاکید قرار دادند. در همین راستا قانون دیوان عدالت اداری در چهارم بهمن 1360 به تصویب رسید. اهمیت دیوان عدالت تا به حدی است که دو اصل قانون اساسی را به عنوان قانون مادر به خود اختصاص داده است. در آخرین تغییر قانون تشکیلات و آئین در تاریخ ۱۳۹۲/۳/۲۵ به تصویب مجمع تشخیص مصلحت نظام رسید.

بموجب ماده ۷ قانون دیوان عدالت اداری مصوب ۱۳۸۵، هر شعبهٔ دیوان مُرکّب از یک رئیس و دو مستشار است. ملاک صدور رأی، نظر اکثریت (یعنی دو نفر از سه نفر یا نظر واحد سه نفر) است. و رأی صادر شده از شُعَب قطعی تلقی می‌شود، بدین معنی که قابلیت تجدیدنظر به شیوهٔ عادی ندارد. بر این اساس، نیازی به اجتماع هر سه نفر عضو شعبه برای صدور رأی نیست. بلکه اجتماع دو نفر از سه نفر نیز برای صدور رأی کفایت می‌کند.

موسسه حقوقی شمیم عدالت کیمیا را در اینستاگرام دنبال کنید.

برای کسب اطلاعات بیشتر با ما تماس بگیرید.